Mijn weg van begrijpen en beheersen naar aanwezig leven

Van jongs af aan voelde ik een diepe verbondenheid met de natuur. Buiten ervoer ik iets wat ik toen nog niet goed kon uitleggen: dat wij niet losstaan van het leven, maar er volledig onderdeel van zijn.

Tegelijk voelde ik dat er iets niet klopte aan de manier waarop wij leven. Alsof we steeds verder verwijderd raakten van ons lichaam, van elkaar en van de aarde. Dat gevoel was er vroeg, maar ik had er nog geen taal voor. Zoals veel mensen leerde ik vooral hoe ik moest functioneren in de wereld zoals die was.

Ik ging werken als proces- en projectmanager in de energie- en IT-wereld. Ik leerde overzicht houden, verantwoordelijkheid nemen, systemen doorgronden en problemen oplossen. Die kwaliteiten hebben me veel gebracht en maken nog steeds deel uit van wie ik ben.

Maar ik herken ook de keerzijde. Ik leefde veel vanuit mijn hoofd en probeerde onzekerheid op te lossen door nog beter te begrijpen, te plannen of te sturen. Ook in contact met anderen kon ik gaan aanpassen, terugtrekken of zoeken naar een oplossing, terwijl er eigenlijk iets anders nodig was: aanwezig blijven bij wat ik voelde en bij wat er tussen ons gebeurde.

Rond vijftien jaar geleden liep ik vast in een burn-out. Mijn lichaam maakte duidelijk wat mijn hoofd lange tijd had kunnen negeren. Doorgaan, oplossen en mezelf bij elkaar houden werkten niet meer.

Die periode veranderde niet in één keer alles. Wel ontstond er een opening. Ik begon serieuzer te luisteren naar mijn lichaam en raakte steeds meer geïnteresseerd in meditatie, yoga, lichaamsgericht werk en de werking van ons zenuwstelsel. Niet omdat ik een nieuwe versie van mezelf wilde bouwen, maar omdat ik wilde leren hoe ik werkelijk aanwezig kon zijn in mijn eigen leven.

Tijdens een eenheidservaring voelde ik me verbonden met alles. Voor een moment wist ik heel direct dat ik meer ben dan alleen mijn lichaam en niet lossta van het leven. Alsof ik even op de top van een berg werd gezet en het hele landschap kon overzien.

Die ervaring gaf me geen permanente staat van rust en maakte mijn oude patronen niet ongedaan. Na dat moment stond ik weer aan de voet van de berg. Ik mocht zelf leren lopen, in mijn werk, in relaties, in het ouderschap en in alle momenten waarop angst, controle of zelfbescherming het opnieuw overnamen.

Mijn weg werd minder een zoektocht naar bijzondere ervaringen en steeds meer een oefening in het gewone leven. Kan ik blijven wanneer een gesprek ongemakkelijk wordt? Kan ik voelen wat er in mijn lichaam gebeurt voordat ik reageer? Kan ik herkennen dat ik wil controleren, pleasen of verdwijnen? Kan ik de werkelijkheid toelaten zoals die is en vervolgens doen wat het leven van mij vraagt?

Ik leef dit niet altijd. Ook ik schiet nog in oude patronen en raak soms verwijderd van wat ik voel. Het verschil is dat ik het eerder herken. Ik weet beter hoe ik kan vertragen, terugkeren naar mijn lichaam en opnieuw contact maken met wat er nu werkelijk gebeurt.

Juist daarom begeleid ik niet vanuit het idee dat ik ergens ben aangekomen. Ik ken de weg van binnenuit. Ik weet hoe overtuigend controle kan voelen en hoe spannend het is om aanwezig te blijven wanneer je nog niet weet wat de uitkomst wordt.

Later kwam ik in een relatie terecht die veel in mij wakker maakte. Niet alleen liefde en verlangen, maar ook angst, hechting, oude pijn en delen van mezelf die ik lang op afstand had gehouden. In het contact met haar kon ik niet langer omheen wat er werkelijk in mij leefde.

De relatie werd een spiegel en een katalysator. Gaandeweg opende zich iets in mijn lichaam. Ik ervoer een krachtige energie die begon te stromen en in beweging bracht wat ik lange tijd had vastgehouden. Het voelde alsof die wegbrandde wat niet werkelijk waar was: oude overtuigingen, beschermingslagen en aangepaste versies van mezelf.

Dat proces was niet alleen zacht of mooi. Het was intens, verwarrend en soms ontwrichtend. Maar onder alles wat loskwam, ontstond een veel diepere verbinding met mezelf, de ander en met het leven. Ik begon niet alleen te begrijpen, maar lichamelijk te ervaren dat het leven door ons heen beweegt wanneer we niet langer alles proberen vast te houden.

Mijn achtergrond als proces- en projectmanager heb ik niet achter me gelaten. Ik neem mijn vermogen om patronen te zien, structuur aan te brengen en tot de kern te komen mee in mijn begeleiding. Tegelijk heb ik geleerd dat niet ieder probleem met analyse of een stappenplan kan worden opgelost.

De afgelopen jaren verdiepte ik me in lichaamsgericht werk, meditatie, energiewerk, emotionele ontlading en coaching in de natuur. In 2025 begon ik mijn eigen praktijk. Daar breng ik mijn nuchtere en praktische kant samen met mijn ervaring van aanwezigheid, lichaamsbewustzijn en verbondenheid.

Gaia is in de Griekse mythologie de godin en verpersoonlijking van de aarde. Voor mij staat die naam voor de aarde als een levend wezen, waarvan wij allemaal deel uitmaken.

Gaia geeft woorden aan iets wat ik als kind al voelde. Wij staan niet buiten het leven. We zijn onderdeel van hetzelfde levende geheel. Maar ik bied Gaia niet aan als beweging die je moet geloven. De waarde ervan ontstaat pas wanneer zij je helpt om eerlijker te voelen wat in jouw eigen leven waar is.

Voor mij betekent co-creëren met het leven iets heel concreets. Je handelt niet automatisch vanuit angst, controle of oude beschermingspatronen. Je accepteert wat er werkelijk is, ook wanneer dat niet is wat je wilt. Vanuit die aanwezigheid doe je wat het leven in dit moment van je vraagt. Dat kan zacht zijn, maar ook duidelijk. Soms vraagt het om rust. Soms om een grens, een eerlijk woord of een besluit.

Ik probeer je niet te fixen en vertel je niet hoe je moet leven. Ik help je zien wat er gebeurt wanneer je oude bescherming het overneemt. We vertragen, luisteren naar wat je lichaam aangeeft en onderzoeken wat het leven in die situatie werkelijk van je vraagt.

Ik doe dat vanuit aanwezigheid en vanuit mijn eigen ervaring met dezelfde beweging. Niet omdat ik haar heb voltooid, maar omdat ik weet hoe het is om lang vanuit denken en controle te leven, een andere werkelijkheid te ervaren en die vervolgens stap voor stap te leren belichamen.